پیکر زنده یاد عمران صلاحی در میان دست های یاران و دوستدارانش از خانه هنرمندان به خانه ابدی تشییع شد.
در مراسمی که ساعت 9 صبح امروز در مقابل خانه هنرمندان ایران برگزار شد، شاعران، نویسندگان و دوستداران عمران صلاحی حضور بهم رسانده و پیکر شاعر از دست رفته را ناباورانه و گریان به سمت قطعه هنرمندان بهشت زهرا تشییع کردند.
آنچه در روز گذشته در میان آشنایان و نزدیکانی که در بیمارستان توس حاضر بودند و نیز در بین جمعیتی که صبح امروز به قصد وداع با رفیق و عزیز سفر کرده آمده بودند، مشهود بود موج ناباوری و حیرت از مرگ عمران صلاحی بود. گویی که هیچکس مرگ او را باور نداشت و همین بهت و حیرت ، آداب وداع را دشوار می کرد.
یکی از بستگان عمران می گفت : نگاه عمران به دنیا آن قدر متفاوت بود که جز شیرین طبعی و شوخی و طنز چیزی در او نمی دیدیم. هیچگاه او را عصبی و پرخاشگر ندیدم و همین جنس نگاه بود که موجب می شد دنیا را جور دیگر ببیند و توصیف کند و حالا هم مرگش برای ما دیرباور باشد.
پرویز صلاحی - برادر مرحوم عمران - که لحظه ای مبهوت و دمی دیگر گریان بود نیز بر همین اعتقاد بود : باورم نمی شود که عمران دیگر نیست. یعنی واقعا نیست؟ فکر می کنم هنوز دارد با ما شوخی می کند. بله، او همه ما را به بازی گرفته است. عمران اکنون جایی همین جاهاست و دارد می خندد.
اسدالله امرایی حسرت از دست دادن این دوست را نجوا می کرد : چه مدت بیمار بود؟ از چه زمان؟ چرا سلامتی اش را جدی نگرفت؟ چرا هیچ وقت به فکر معالجه و درمان دردهای جسم مان نیستیم؟
و شعر عمران صلاحی در گوش ها طنین می اندازد: مرگ از پنجره بسته به من می نگرد... زندگی از دم در، قصد رفتن دارد...روحم از سقف گذر خواهد کرد...
هنرمندان، شاعران، بازیگران، نویسندگان، دانشجویان و مردم گذرنده یک به یک می آیند و می ایستند و چشم به صورت درشت شده عمران صلاحی در بالای پله ها می اندازند.
در اين مراسم محمود دولت آبادی در سوگ صلاحي گفت : چه بگویم و چگونه بسرایم درباره انسانی، مردی که هیچ به مرگ نمی مانست؛ انسانی به قامت و پیراسته در عین سادگی. سادگی ای که نیک برازنده او بود با آن چهره زیبا و سرشته به لبخندی انگار ازلی. چه بگویم چون غافلگیر نیستی و نیست شدن می شویم در عین ناباوری... نه، عمران صلاحی هیچ به مرگ نمی مانست.
دولت آبادی گفت : او خود زندگی بود. درخشان و دل زنده.
.. چه بی مهر شده است این زندگانی غمبار ما و این آژنگ های نشسته بر پیشانی آدمیان که انگار به عادت سخت و سمج در آمده است که انگار حس شوخی و شاد زیستن - آنگونه که عمران - رفتاری نابهنجار می نماید. در این هنجار، آری عمران انسانی متفاوت بود...
روایتگر " جای خالی سلوچ " ادامه داد: عمران در یادها سفر خواهد داشت چنانکه سفر داشت و بود مثل آبی که گذر می کرد از کنار صخره هایی، خارهایی و... و نرم و متواضع می رفت تا نداند که چنین غافلگیر خواهد کرد ما را، شما را، همه را، آن زلالی بی دریغ که از چشمه ای شیرین آغاز شده بود و نه از اشک هایی چنین شور و شور شور.
جنازه بر سر دست ها می رود توی خودروی نقره ای رنگ. خودرو جمعیت را کنار می زند و عمران از نظرها ناپدید می شود.
عمران و خنده با هم می روند. اتوبوس ها پر می شود و بهشت زهرا به روی میهمان تازه آغوش می گشاید. جای عمران صلاحی را حیرت و آه و افسوس نخواهد گرفت.