زمزمه های فیروزه ای
با نگاهم بدرقه ات می کنم چه مسیح وار دور می شوی
در خاطرم پیچیدم و آن را به باد سپردم پاییز من دریچه بود پاییز من انتظار بود کسی باور نکرد غریبه ای نبود تا آشنایی باشد خورشید را به ابرهای سیاه فروختم به جای یک قطره اشک و از اشک مردابی ساختم برای رویش نیلوفری چه تاریک بودم که در آن قحط آفتاب روشنایی را به زنجیر کشیدم چه بی بهار بودم که در آن انجماد شعله را در قفس چوبی ام کاشتم صدای حضور آشنای تو اما در رویای مبهم تنهایی ام پیچید رویایی که شاید رو به پایان بود و از آن لحظه تا بهار تنها یک ترانه بود یک خواب یک زمزمه و کسی آشنا از پاییز من گذشت.......
پاییز را که همه برگ بود نوشته شده در جمعه یکم دی 1385ساعت
17:26 توسط | |
| Design By : Night Skin |
اينجا می نويسم!
نه فقط از خودم.
که از ديگرانی که به من گره می خورند گاه به گاه!
از چيزهايی که مرا با خود می برند و هيچ گاه باز نميگردانند
می روم، هم قدم می شوم
آنچه را می توانم اينجا
با خود تکرار می کنم
. . . ما نياز به تکرار داريم
ما نياز به رفتن داريم
ما نياز داريم!!!
نه فقط از خودم.
که از ديگرانی که به من گره می خورند گاه به گاه!
از چيزهايی که مرا با خود می برند و هيچ گاه باز نميگردانند
می روم، هم قدم می شوم
آنچه را می توانم اينجا
با خود تکرار می کنم
. . . ما نياز به تکرار داريم
ما نياز به رفتن داريم
ما نياز داريم!!!
LinkDump
