زمزمه های فیروزه ای

alfakeyvan — Thu, 12 Nov 2009 11:21:18 GMT

و چنین نیما بود

شاعری خسته ز وزن

و ز هر قافیه تکراری

و دلش هم می خواست

خط قرمز نکشند

و نگویند فلان گفته نیاید در شعر

ساده باید گفتن

و به شعری که نه زندانی وزن

و نه زندانی هر قافیه ایست

اینچنین است که شعر

می رود در همه جا

و سرک می کشد آنجا که نمی شد برود

پدر شعر نوین است و

به ما راهنمای

مقصد آنجاست که دل هر چه بخواهد

بنشاند در شعر

و نترسد که اگرقافیه اش جور نشد

وچنین گشته که ره هموار است

می تراود مهتاب
می درخشد شب تاب
نیست یک دم شکند خواب به چشم کس ولیک
غم این خفته ی چند
خواب در چشم ترم می شکند
نگران با من استاده سحر
صبح می خواهد از من
کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را بلكه خبر

درجگر خاري ليكن
از ره این سفرم می شکند
نازک آرای تن ساق گلی
که به جانش کشتم
و به جان دادمش آب
ای دریغا به برم می شکند
دست ها می سایم
تا دری بگشایم
بر عبث می پایم
که به در کس آید
در و دیوار به هم ریخته شان
بر سرم می شکند

***

می تراود مهتاب
می درخشد شب تاب
مانده پای آبله از راه دراز
بر دم دهکده مردی تنها
کوله بارش بر دوش
دست او بر در، می گوید با خود:
غم این خفته چند
خواب در چشم ترم می شکند

alfakeyvan — Mon, 09 Nov 2009 06:41:18 GMT

من کجایی ام که نام مرا غریبه گذاشتید

روزنامه فرهنگ آشتي توقيف شد....

alfakeyvan — Sat, 10 Oct 2009 03:35:18 GMT

هرروز این ما بودیم که می نوشتیم

به خبرها روح می دادیم و تلنگری به دولت ومجلس می زدیم.

هروز می نوشتیم از بیکاری - تورم - گرانی - کهریزک و ... تاشايد كسي اينجا صداي ما را بشنود

اما امروز کسی از ما ننوشت که چرا روزنامه را توقیف کردند؟

کسی حتی ننوشت که بر سر اعضای تحریریه چه آمد ؟

"دیشب من و سنتورم سکوت کردیم"

alfakeyvan — Tue, 22 Sep 2009 10:35:52 GMT

پرویز مشکاتیان درگذشت....

خبر آنقدر تلخ است که نمی دانم چگونه باید به زبان آورد. بزرگ مردی بود او، که تا سالیان سال همچو او را نخواهیم دید. کسی که به قول استاد کیانی نژاد "هنر تصنیف سازی بر دستانش بوسه زد".

خداوندگار سنتور ایران مردی بود از دیار عطار و قلندری از سرزمین مادری خسرو آواز ایران. زود هنگام پر گشود اما آثار وی برای همیشه در تاریخ هنر ایران ماندگار خواهد بود.

در سالهایی که استاد پایور تنها نوازنده مطرح این عرصه بود جوانی از دیار نیشابور خود را به عنوان نوازنده ای خوش ذوق و صاحب سبک معرفی کرد. کسی که در 27 سالگی در اجرایی زنده یکی از ماندگارترین آثار موسیقی ایرانی را در کنار استاد شجریان و مرحوم ناصر فرهنگفر رقم زد.

" آستان جانان" که به راستی اثری تکرار نشدنی و بی نظیر است. مضرابهای بسیار شفاف، سریع و دلنشین وی هر شنونده ای را به وجد می آورد. اما هنر این بزرگ مرد به وادی نوازندگی ختم نمی شود.

او در هنر آهنگسازی و تصنیف سازی هم یکی از بزرگان است که آثار وی جزو ماندگارترینها در موسیقی ایرانی است. تصنیفهای: صبح است ساقیا، آستان جانان، شیدائی، جان جهان، روز وصل دوستدارن، رزم مشترک، مرا عاشق، لاله بهار، وطن من، الا یاایهالساقی، دود عود، جان عشاق و.... از تصانیف ساخته این آهنگساز فقید است. قطعات بی کلام وی نیز که چون تصانیفش به چاپ رسیده اند بسیار شیرین و البته به لحاظ تکنیک بسیار سنگین هستند.

به عنوان مثال روزی استاد از پشت پنجره به برگ زردی خیره می شود که باد آنرا به هوا می برد و بر زمین می اندازد. دفتر نت را بر می دارد و بی آنکه سازی در کنارش باشد قطعه خزان را در دستگاه شور می نویسد. اینگونه است که تراوشات ذهنی یک هنرمند بزرگ به موسیقی تبدیل شده است. برای هر نوازنده سنتوری مایه فخر است اگر روزی بتواند قطعه ای از قطعات وی را بنوازد.

اما موضوع دیگری مرا آزار می دهد بازتاب این موضوع در رسانه هاست. متاسفانه تلوزیون تنها به این جمله بسنده کرد که پرویز مشکاتیان نوازنده و آهنگساز درگذشت! سایتهای خبری هم مانند تابناک یک متن مشابه را کپی و در اخبار خود قرار داده اند. در این میان دردناکتر از همه اقدام خبرگزاری ایرنا بود که با درج خبر بهمراه عکس استاد محمدرضا لطفی، اشراف کامل خود بر مسائل فرهنگی کشور را نشان داد.

من یک نوازنده سنتورم. دیشب من و سنتورم سکوت کردیم تا شاید در لابلای سکوت شب طنین مضرابهای کسی را بشنویم که داغ رفتنش بر دلمان سنگینی می کند
خدایش بیامرزد....

اسارت

alfakeyvan — Thu, 16 Jul 2009 11:32:08 GMT

امروز در گذرگاه عاطفه دیگر صدایی آشنا نخواهی شنید! تو درگیری و همه نیز درگیرند! می توانی کنکاش کنی در نگارخانه ی دلهای پاک، در برودت دستان تکیده از انتظار، جز چند خاطره ی غبار گرفته از حس های مهربان گذشته و یک دنیا سکوت از تحسر حرف های بر زبان نیامده چیزی نمی یابی! امروز، قلب های پاک در اسارتند! امروز حتی گل ها هم از وحشت لگد کوب شدن، دق می کنند، می پلاسند!! تو گویی همگان در بیهودگی خفته اند! خانه خموش است! انگار زندگی در انتظار بودن مرده. صدای تیک تاک ثانیه های بی بازگشت روحم را می آزارد، اینجا، تا چشم کار می کند غم است و اضطراب! در چشم های من، در آئینه،حتی در شکست پی در پی نوک های ناماندگار همین قلم، که در راه نگارش انتظار، عاقبت حرام می شوند. لحظاتِ دلتنگ... دل دل ِ چشمهاي ِ پر از غُبار... تيله هايي شكسته كه مي گريند... مي گريند... مي گريند... گريستن آسمان... كه وقتي او مي گريد تو هم مي گريي و هيچ كس نمي داند كه ديدگان تو نيز چون دالانهاي غمور آسمان سخت عاصي هستند و با غمي از مستأصل ماندن مي گريند! سخت مي گريند... سهراب مي خوانم و رودخانه اي جاري مي شود از ديدگانم.. و سايه هايي از دور... مثل تنهائي آب... مثل آواز خدا مي بينم... سهراب مي خوانم و كاش مي شد بگويم كه تنهايي من چقدر قـَد مي كشد وقتي كه سهراب مي خوانم... امّا ياد من مي ماند شايد كه تنها هستم و هر لحظه ماه بالاي سر ِ تنهائيست... ماه بالاي سر ِ تنهائيست! حافظ مي خوانم و از غم آزاد است چقدر دلم! حافظ مي خوانم و انگار بي نهايت باره عاشقم... آسايشي مستولي مي شود بر نگاهم آندم كه تفسير مي كند آسايش دو گيتي را در دو كلام، دو ستاره، دو گيلاس، دو حرف ... كه با دوستان مروّت پيشه كن و با دشمنان سخت مدارا كن... سخت مُدارا مي كنم... وحشي بافقي را باز مي كنم اما شرح پريشاني من كه گوش كردن ندارد! شايد من عاشق باشم ولي آنچه تو مي خواني از شرح پريشاني او در آن كتاب قطور بي شك در ذهنت يادآور فرهاد و شيرين است... ايكاش مي شد ديگران چون من، من ِ خود را شيرين مي ديدند و خورشيد را فرهاد و ماهي را فرهاد و سنگ را فرهاد و عطر شب بوهاي مست را فرهاد... كاش عشق اينهمه به تنزّل كشيده نمي شد... ايكاش محبّت ها را اينقدر بزرگ نمي كشتند! اينقدر بزرگ... در دنياي حقير ما آدمك ها، معصومانه ترين لبخند ها، بي گناه ترين نگاه هايي كه در كُنج دلت مي شكفد، مهرآميزترين رفتارهايي كه از چهره ات مي بارد... همه و همه در بدترين قالب تعبير مي گردند. دوست دارم آنقدر مهربان باشم تا بميرم از اين حسّ مهرباني، تا از حسّ لطيف دوست داشتن چون شكوفه بهاري بشكفم، چون يك برگ طلائي پائيزي رسيده بشوم، زندگي كنم با حسّ دوست داشتن! آنقدر كه بميرم و دوباره زنده بشوم و باز بميرم و باز... دوست دارم... مي خواهم كه دوست بدارم... دوست دارم و مي خواهم كه همه را دوست بدارم! بي آنكه تعبيرِ ديگري داشته باشد اين حسّ آسماني.. كاش مي شد دلها براي هم بي قرار شوند. آنقدر بي قرار كه حسّ صادق يك كلام بي ريا را به وضوح ديد از نگاه آدميان. ايكاش مي شد دست همه را گرفت! بي ريا، صميمانه نوازش داد، ايكاش مي شد دستي را با مهر فشرد بي آنكه تعبيري شيطاني در اذهان شكل گيرد در ذهن شخصي شكل گيرد... بي آنكه... كاش مي شد پروانه هاي زندگي را كه مي شناسي بي هيچ ترسي گل لبخند هديه دهي به آنان، تا خانه ي دلت پر از شاپرك شود! كاش مي شد فراسوي پنجره هاي نگاه هر فرد را كه مي گرفتم به عرش مي رسيدم به مهتاب... كاش مي شد به جاي نگاه بد، به جاي حسّ بد، به جاي سوء تعبير... تنها يك جرعه نور نوشيد از سبوي نگاهي! تنها يك جرعه نور! تنها يك دريچه آزادي! تنها يك دانه مرواريدِ خالص و درخشان ستاره چيد از آن نگاه، از نوع ستاره هاي قشنگ آسمان، ستاره هاي عاشق آسمان... ايكاش نمي گفتم ايكاش... چقدر من خسته ام و دلتنگ.

اندکی بدی در نهاد تو

اندکی بدی در نهاد من

اندکی بدی در نهاد ما...

و لعنت جاودانه بر تبار انسان فرود می آید!

ابلیس معصوم

alfakeyvan — Sun, 10 May 2009 12:37:32 GMT

هنوز فراموش نکرده ام

هق هق بلند جدایی را که نمی دانم

از گلوی ابلیس کوچکی که در دلم پنهان بود

یا فرشته ای از همین حوالی که گم شد

تو رفته ای و چراغهای خطر

هنوز بر سر در شهرکی از دیوارهای کوتاه و بلند

مژه می زند

تا چشم احتیاط

فرسنگها انتظار را به نظاره بنشیند

تو نیامدی

و شاخه های رز در وا پسین دقایق نیامدنت

دستانم را از یاد تو لبریز کرد

امروز چندمین سال نیامدنت را به اشک بسپارم

از پراکندگی تا هماهنگی نوشته دکتر میخائل لایتمن

alfakeyvan — Thu, 16 Apr 2009 09:35:52 GMT

در این کتاب ربی دکتر میخائل لایتمن در باره وضع شخصی انسان در قرن بیست و یکم و دلیل و سرچشمۀ گرفتاری ها، مشکلات و مصیبت های دنیا اعم از سطح شخصی و کلی و راه حل دقیق آن سخن گفته و توضیح می دهد که دقیقا چه تغییری در سیستم آگاهی ما باید بوجود آید و چرا این تغییر ضروری است. بنابراین قبل از آنکه به گفته های ایشان رجوع کنیم شروع به بررسی وضع بشر در زمان کنونی می نمائیم. شناختن این وقایع کمک بسیار مهمی است برای درک راه حلی که در ادامه این کتاب عرضه می شود.

در سده اخیر، علم و تکنولوژی جهش بسیار سریعی کرده و توسعه یافته اند و تحولات و ترقی در آنها بصورت باور نکردنی، دنیا را تسخیر کرده، ولی با وجود این ما خودمان و زندگیمان را در بن بست احساس می کنیم و با پدیده های مختلف و مشکلات بسیاری که روز بروز در تمام مراحل زندگی افزوده می شوند در گیر هستیم. اکثر مردم از زندگیشان ناراضی هستند و احساس بی امنیتی، پوچی، نا امیدی، سرخوردگی و نا آرامی آنها را زجر می دهد. بعضی اوقات این احساسات نامطلوب آنها را بسوی استفاده از داروهای آرامش بخش یا مواد مخدر و اعتیاد می کشاند به امید آنکه شاید بتوانند به این وسیله خود را آرام کرده و کمبود های خود را جبران نمایند.

بیماری جهانی قرن 21، افسردگی و اضطراب است. طبق تحقیقات مجمع بهداشت جهانی، یک چهارم افراد در طی زندگی خود مبتلا به بیماری روحی خواهد گشت. در پنجاه سال اخیر تعداد اشخاصی که مبتلا به افسردگی و ناراحتی روحی هستند به میزان سرسام آوری افزایش یافته و اخبار تأسف انگیز جدید آن است که این بیماری اکنون بیشتر و بیشتر در بین جوانان پدیدار می شود. بنا بر پیش بینی ها در سال 2020 امراض روحی و بخصوص افسردگی، دومین بیماری در ردیف بیماری های بشریت خواهند بود.

افسردگی یکی از عوامل مرکزی و اساسی خود کشی است. در هر سال بیشتر از یک میلیون انسان خودکشی کرده ده تا بیست میلیون سعی می کنند به زندگی خود خاتمه دهند. تمایل به خودکشی بطور کلی مخصوصا بین جوانان و کودکان افزایش یافته و در کشور های پیشرفتۀ غرب، خودکشی عامل دوم مرگ بین جوانان است.

بسیاری از افرادی که این موضوع را تحقیق می کنند عقیده دارند که پدیده خودکشی نشان دهندۀ سطح درگیری ومشقات اجتماعی است و می توان آن را به میزان سطح رفاه و وضع کلی اجتماع ارتباط داد.

استفاده از مواد مخدر در دهه های اخیر از پدیده ای کم اهمیت به مشکل اجتماعی و اساسی تمام جهان تبدیل گشته و هیچ طبقۀ اجتماع از این آسیب دور و پاک نمانده است. در بین جوانان امروز استفاده از مواد مخدر رواج فراوان یافته و بعضی اوقات این پدیده نزد نوجوانان مدرسۀ ابتدائی نیز دیده می شود. نتایج بررسی سازمان مبارزه با مواد مخدر در سال 2005 با مقایسه با مدارک بررسی های قبلی نشان می دهند که 45 درصد از جمعیت کلی آمریکا اقرار می کنند که در طول عمرشان حداقل یک بار از مواد مخدر استفاده کرده اند. در اواخر، میزان استفاده از کوکائین در اروپا به اوج تازه و نگران کننده ای رسیده. بیش از 3.5 میلیون نفر از این ماده استفاده می کنند و در بین آنها بیشتر و بیشتر اشخاص دانشمند و صاحب حرفه های مهم در غرب این قاره دیده می شوند.

آشیانه و چهار چوب خانوادگی نیز در معرض از هم پاشیدگی قرار دارد: میزان طلاق، بیگانگی و خشونت در خانواده ها دائمأ افزایش می یابد. حدود یک سوم زوجها از یکدیگر جدا می شوند و پرونده های بیشماری ضد والدینی که فرزندانشان را آزار داده اند و همچنین بانوانی که از طرف شوهرانشان لطمه خوره اند گشوده می شود.

بنابر گزارشهای اخیر، میزان فقر و اختلافات طبقاتی بسرعت گسترش یافته و بیش از یک سوم کودکان در خانواده های بی بضاعت بزرگ می شوند

نسل جوان با کمبود ارزشها و ایدئولوژی روبرو است و سیستم آموزشی و فرهنگ در پائین ترین سطح و در درماندگی کامل قرار دارد. خشونت، زورگیری و جنایت در بین جوانان اوج گرفته تا جائی که 90 در صد دانش آموزان اقرار می کنند که از آزار و عملیات قلدری در محیط مدرسه بطور دائم رنج می برند.

در حقیقت این وقایع تأسف انگیز باعث نگرانی ما نمی شود زیرا به آن عادت کرده ایم. در گذشته این حوادث برایمان بسیار آزاردهنده و غیر قابل قبول بود ولی اکنون آنها تبدیل به رویدادهای عادی و معمولی شده اند. گویا دیگر وسیله و قدرتی برای مبارزه با این رویداد ها در دست نداریم بنابراین با با این پدیده ها مدارا می کنیم تا شاید قدری از میزان رنج و عذاب روحیمان بکاهیم. این یک نوع سیستم دفاع طبیعی است که در درون ما ایجاد می شود. ولی با وجود این و بدون تردید این امر می تواند با آنچه که اکنون بنظر میرسد کاملأ متفاوت باشد.

در کتاب "از پراکندگی تا یگانگی" در بارۀ مسائل ذکر شده و تغییر و تحول دادن طبع و خلق انسان بحث بسیاری آمده است، با تأکید به این مسئله که تغییر طبع انسانی کار ساده و آسانی نیست. ما انسانها موجوداتی خودپرست آفریده شده ایم بنابراین امکان اینکه مستقیمأ برعلیه صفت خودپرستی که دلیل پراکندگی و آشفتگی ماست عمل نمائیم برایمان مقدور نیست، زیرا این طبع بشر است. و تمام حکمت و دانائی در این نهفته: باید روشی را جستجو کرد که باعث شود که از درون همان خود خواهی بخواهیم روابطمان را با دیگر اعضای جامعه تغییر دهیم و مانند قسمتی از یک جسم کامل به دیگران بپیوندیم.

این کتاب بر مبنای حکمت کهن کبالا و همگام با اکتشافات علمی مدرن و امروزی نگارش یافته است، که با کمک آن قادر خواهیم بود قدمهای اولیه را در راه استفاده از قوانین طبیعت برداریم و همچنین خودمان را قسمتی از همان سیستم کامل طبیعت و یکتائی بدانیم و طعم هماهنگی و توازن را چشیده و تکامل و لذت جاودانی را احساس نمائیم.

یک علت و یک راه حل

بحران فعلی در کلیه سطح های زندگی ما احساس می شود، اعم از سطح جهانی و سطح شخصی. در واقع این بحران شامل تمام اجزاء طبیعت – جامد، گیاه، حیوان و بشر است. بنابراین برای درمان این وضع باید به ریشه آن رسیده و با آن مبارزه کرد.

در این قسمت از کتاب پی می بریم که فقط یک دلیل عامل مشترک کلیه پدیده های منفی درجهان است و پس از رسیدن به این نتیجه، می توانیم تنها راه حل مطلوبی را که جوابگوی آن است در مقابلش قرار دهیم.

ما همراه این کتاب شروع به شناسائی طبع جهان و بشر می نمائیم، زیرا با درک قوانین و جنبه های مختلف طبیعت می توانیم به ریشه اشتباهات خود پی ببریم و راه حلی برای به پایان رساندن سختی ها و مشقات زندگی بیابیم و بسوی آینده درخشان پیش رویم.

alfakeyvan — Tue, 20 Jan 2009 04:50:18 GMT

ایستاده ام در دو راهی تشویش

همه چرا غ ها قرمزند

تو مذهب نوین منی ای عشق

جرات کن و فراموشم نکن

alfakeyvan — Tue, 30 Sep 2008 14:17:18 GMT

رفته بودم سر حوض

تا ببینم شاید، عکس تنهایی خود را در آب

آب در حوض نبود..

دوباره جاماندم

alfakeyvan — Fri, 25 Jul 2008 15:38:04 GMT

همه چیز بارها تمام شد

و باز آغاز شد !

اما این بار غروب مرا هیچ نفهمید

تنها بر من تاخت!

................................................................

زنبق خاطراتم

از پیچک ذهنم بالا می رود

دهان تو را می شنوم

تا نامم مرور شود در هجای

لحظه های سنگین سکوتی که یعنی

دوستت دارم را زمزمه کنی

در تلنگر دلهره های هر روز – هرروز...

و یادم نمی آید که بی نام تو آغاز شده باشم

این ابتدای داستان از زبانم موج می گیرد

و پیشانی لحظه ها را چروک می دهد

که سکوت را در حوصله

امروز شاید شروع شود

این یکشنبه های فراموشی

پر از سمفونی های

نیامدنهای توست که خسته ام می کند

امروز چه روزیست که نیستی؟...